എന്റെ ശിരസ്സേ! എനിക്ക് എന്താണാവോ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. എന്റെ അമ്മയെ ഞാന് പറയുന്നതെന്തൊക്കെയാണു:
"നാശം പിടിച്ചവളേ; പണ്ഡാരമേ; സ്നേഹമില്ലാത്തവളേ; തെണ്ടീ...."
ഞാന് എന്റെ അമ്മയെ ഇങ്ങനെ അധിക്ഷേപിക്കാമോ? എന്നെ പെറ്റു ഇത്രേടം വരെ വളര്ത്തിയ ആളല്ലേ! ആ അവരെ ഞാന് പലപ്പോഴായി എന്നോട് ഉപദേശിക്കുമ്പോള് എന്റെ മനമ്പിടിക്കുന്നില്ലാന്നുംകണ്ട് അസഭ്യ വര്ഷം നടത്തുന്നത് നീതിയാണോ? അതും അമ്മയോട്?
അല്ലേയല്ല, എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ചില നേരങ്ങളില് ഞാന് അങ്ങനെയാകുന്നു. എന്റെ മനോരുചിക്കിണങ്ങുന്ന വര്ത്തമാനം അമ്മ പ്രകടിപ്പിക്കാത്ത പക്ഷം ഞാന് അമ്മയെ - എന്റെ അമ്മയെ അധിക്ഷേപിക്കുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവര് കണ്ണുനീര് തുടക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടിട്ടുമുണ്ട്.
ഞാന് കളങ്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്റെ അമ്മയെ ഈവിധം പ്രതിയാക്കിയ ഞാന് കളങ്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എത്രയോ വട്ടം ഞാന് ഇതില്നിന്നെല്ലാം അകലാന് ശ്രമിച്ചു. വൃഥാവിലായ ശ്രമങ്ങള്! ഞാന് ഇപ്പോഴും ഓരോ ദിവസവും നിമിഷവും അത് തുടര്ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്റെ അമ്മയെ..............
'ഒന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല'. അതു മനസ്സിലാക്കാന് അറിയാത്തവനല്ല ഞാന്. എന്നിരുന്നാലും എനിക്ക് അതു ഇഷ്ടമല്ല. ഒരുപക്ഷേ എന്റെ പ്രായത്തിന്റെ അവിവേകമാകാം. അല്ലയെങ്കില് എന്റെ സ്വഭാവവൈകൃതമാകാം.
എന്തായാലും എന്റെ അമ്മേ : 'കോടി വന്ദനം'. എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ! ഞാന് തിരിച്ചറിവില്ലാത്തവനാണെന്ന് കരുതൂ. എന്നൊട് ക്ഷമിക്കൂ! അമ്മയുടെ ഉപദേശമൊന്നുകൊണ്ടുമാത്രം വഴികെടാത്ത മകനാണു ഞാന്.
എന്റെ അമ്മ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്?
Gud man
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂഒരുപാട് സഞ്ചരിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.........., നന്നായി എഴുതൂ. എഴുതിയത് വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കൂ.
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂഎഴുത്ത് തുടരട്ടെ....
മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂ